Elephant Doctor’s blog

สบายดีไชยบุรี

หมอเหยี่ยว

ช่วงวันที่ ๑๓ ถึง ๑๖ มีนาคม ๒๕๕๒ ผมได้มีโอกาสเดินทางไปร่วมงานบุญช้าง (elephant festival) ณ แขวงไชยบุรี สปป.ลาว จากการเชิญของทีมงานสัตวแพทย์ลาวที่เคยได้มาศึกษาดูงานที่ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทยและการสนับสนุนค่าที่พักและค่าเดินทางจาก elefantasia foundation การเดินทางครั้งนี้ผมได้เดินทางพร้อมกับน้าหนุ่ยช่างภาพใจดีที่ทำงานเพื่อช้างมาตลอดผมนัดเจอกับน้าหนุ่ยที่จังหวัดน่าน เพราะได้นัดกับทางสัตวแพทย์ลาวมารับที่ด่านชายแดนห้วยโก๋น ระหว่างรอน้าหนุ่ยที่เดินทางมาจากกรุงเทพฯ ผมก็ได้เดินสำรวจภายในเมืองน่าน เมืองน่านนั้นเป็นเมืองเล็กๆที่เงียบสงบ มีวัดโบราณเก่าๆเป็นจำนวนมาก และอาหารพื้นเมืองก็อร่อย ตอนเย็นผมได้ไปทานเข้าเย็นกับทีมปศุสัตว์จังหวัดน่านซึ่งก็มีรุ่นพี่และเพื่อนที่จบจากคณะสัตวแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่มาด้วยกัน

เช้าวันที่ ๑๓ มีนาคม ผมกับน้าหนุ่ยก็ไปรอสัตวแพทย์ลาวที่มารับตรงด่านชายแดนห้วยโก๋น ถ้าใครเคยศึกษาข้อมูลด้านประวัตศาสตร์ประชาธิปไตยของชาติไทยเรา ก็จะรู้ว่าที่หมู่บ้านห้วยโก๋นนี้เคยมีการเปิดยุทธการของทหารไทย และเสียสละเลือดเนื้อเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินของไทยเอาไว้ ประมาณบ่ายโมง เมื่อขึ้นรถของทางฝั่งลาวที่ห้วยโก๋นแล้ว ก็ไปตรวจเอกสารเข้าเมืองลาวตรงด่านตรวจคนเข้าเมืองของลาวตรงด่านเมืองเงิน ซึ่งก็ได้รับการอำนวยความสะดวกเป็นอย่างดี พอตรวจเอกสารเสร็จ เราก็ออกเดินทางไปแขวงไชยบุรี โดยผ่าน เมืองเงิน เมืองหงสา โดยระยะการเดินทางประมาณ ๑๒๐ กิโลเมตร

ผมคิดในใจว่าการเดินทางน่าจะใช้เวลาประมาณ ๒ ชั่วโมง แต่เมื่อถามหมอพวง สัตวแพทย์ลาว เขาก็บอกว่าใช้เวลาประมาณ ๖ ชั่วโมง ตอนแรกในใจก็คิดว่าไม่น่าจะถึงเพราะแค่ ๑๒๐ กิเมตรเองแต่พอเริ่มออกตัวผ่านเมืองหงสาก็รู้สึกว่าคงเกิน ๖ ชั่วโมง เส้นทางเดินรถนั้น ในช่วงแรกที่ผ่านเมืองเงินไปเมืองหงสาถนนยังเป็นถนนอัดและมีลาดยางเป็นบางช่วงเพราะว่ามีเหมืองบ้านปูของไทยไปทำสัมปทานทำโรงไฟฟ้าที่เมืองหงสา มีพนักงานคนไทยเดินทางกลับประเทศบ่อย ทางจึงดีหน่อย แต่พอรถผ่านเมืองหงสาไปแล้วนั้นก็เริ่มการเดินทางแบบ off road เพราะว่าทางประเทศลาวเริ่มทำการสร้างถนนใหม่ตามถนนยังมีการก่อสร้าง เส้นทางนี้ต้องขับรถตะลุยดงฝุ่นไป จากเส้นทางนี้ระยะทางประมาณ ๘๐ กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ ๖ ชั่วโมง

Read the rest of this entry »

ย่ำศรีลังกา

นายสัตวแพทย์ปองพล หอมคง

เมื่อปลายเดือนกรกฏาคม ๒๕๕๑ ที่ผ่านมานี้ พอดีผมมีโอกาสได้เข้าร่วมงานประชุมชื่อว่า “Wildlife Health Issues in Public Health, Agriculture and Environmental Conservation” ณ เมือง Peradeniya ประเทศ ศรีลังกา โดยการเดินทางครั้งนี้ผมก็ได้รับการอนุเคราะห์จาก องค์กรณ์VWB (Veterinarian without Border) ของประเทศแคนนาดาเป็นผู้ให้การสนับสนุน ทำให้การเดินทางของผมนั้นค่อนข้างจะสะดวกสบายเพราะทางเจ้าหน้าที่องค์กรณ์ประจำภูมิภาคเอเชียตะวันออก เป็นคนจัดการให้ทั้งหมด ผมเพียงแค่เดินไปเช็คอินแล้วก็ขึ้นเครื่องบินได้เลย เวลาที่ประเทศศรีลังกานั้นช้ากว่าบ้านเราเพียงแค่ประมาณ สองชั่วโมงครึ่ง เพราะฉนั้นการเดินทางจึงไม่ได้ทำให้ผมเหนื่อยล้าสักเท่าใดนัก แต่ก่อนหน้าที่ผมจะมานั้นอาจารย์ที่ปรึกษาผมซึ่งค่อนข้างสนิทกันก็บอกกับผมว่า “เช็คดูให้ดีเน้อว่ามีคนมาฮับเฮาก่อ ที่นั่นมันโคลัมโบนะ บ่ใจ้บ้านเฮา”(แกเป็นคนลำปางเลยพูดเหนือกับผม) ซึ่งตอนผมมาถึงที่สนามบินแห่งชาติ ของศรีลังกา ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ใจก็คิดเหมือนกันว่าจะมีคนมารับรึปล่าวแต่สุดท้ายก็โล่งอกเพราะ เจ้าหน้าที่จากมหาวิทยาลัยที่มารอรับผมก็พาผมไปยังที่พัก ซึ่งอยู่ที่เมืองเพราเดนิยา ห่างจากสนามบินหนึ่งร้อยกิโลเมตร แต่ก็กินเวลาเป็นสองชั่วโมงครึ่ง เนื่องจากถนนหนทางค่อนข้างจะเล็กและคดเคี้ยว

มาถึงเรื่องที่ผมอยากจะเล่าให้ท่านผู้อ่านได้ท่องเที่ยวไปกับผมครั้งนี้คือ ซึ่งมันก็ควรจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับช้าง เพราะผมได้ไปเยี่ยมชมดูช้าง ณ ประเทศศรีลังกาหลายๆที่ด้วยกัน ก่อนจะถึงเรื่องที่เกี่ยวกับช้างผมจะเล่าถึงมหาวิทยาลัยแห่งเดียวในประเทศศรีลังกาที่มีคณะสัตวแพทยศาสตร์ อยู่ซึ่งก็คือ มหาวิทยาลัยเพราเดนิยา (University of Peradeniya) มหาวิทยาลัยแห่งนี้ตั้งอยู่ในเมืองหลวงเก่าก็คือเมืองแคนดี้

Read the rest of this entry »